Een Travellerspoint blog

Zaterdag 22 juni: Wrangel-St.Elias National Park

sunny 27 °C

Om kwart voor 7 gaat de wekker alweer. De shuttlebus zou ons om 8 uur op komen halen, maar terwijl we nog aan het ontbijten zijn zien we hem al om 10 voor 8 aankomen. Haastig eten we onze laatste broodjes en gaan dan naar de bus. Er zitten al 3 stellen in, en dat betekent dat wij helemaal achterin op het laatste bankje mogen gaan zitten. Het is nog een hele klauterpartij om er te komen.
Tot aan Chitina kennen we de weg, daarna rijden we de McCarthy Road. Dat is een onverharde weg die is aangelegd op de bedding van het vroegere spoor van Chitina naar McCarthy. Het schijnt dat er vroeger vaak lekke banden waren vanwege spoorspijkers die boven waren komen drijven. Nu is de weg eigenlijk niet veel slechter dan de Top of the World Highway. Met een gewone auto is het zeker goed te doen, en misschien hadden we het zelfs met de camper nog wel aangedurfd (afgezien van de vraag of dat van Cruise America had gemogen).
In het begin passeren we de Copper River waar het enorm druk is met particuliere vissers. In een rij staan ze op hun beurt te wachten om tot bijna de oksels de rivier in te lopen met een groot schepnet om een zalm te kunnen vangen. Meestal vangen ze niets zo te zien, maar toevallig zien we ook nog een succesvolle visser.
DSCN0649.jpg
Onze eerste stop is bij de brug over de Kuskulana River. De eenbaansbrug is op de oude spoorbrug aangelegd en ligt ruim 70 meter boven de rivier. Vroeger waren er geen vangrails en was de oversteek een heel avontuur, nu met vangrails is het eigenlijk weinig spannend.
270_DSCN0660.jpg
Hierna stoppen we bij de brug over de Gilahina River, waarbij we uitzicht hebben op de oude gammele spoorbrug die een stukje hoger staat weg te rotten.
DSC_1200.jpg
In redelijk hoog tempo rijden we vervolgens door naar de voetbrug over de Kennicott River, waar we om 11 uur aankomen. Aan de overkant staat vervolgens de shuttlebus naar de Kennecott Mines al klaar. Eerst maken we nog een stop in McCarthy, daarna rijden we door naar de mijnen 5 mijl verderop.
DSC_1223.jpg
In Kennicott aangekomen kopen we meteen kaartjes voor de tour door een aantal mijngebouwen om half 2. Nadat we even een broodje hebben gegeten lopen we zelf alvast tussen de gebouwen door.
DSC_1214.jpg
Mellius was hier in 2005 ook, maar toen in de kou en de stromende regen. Nu schijnt de zon volop en is het zo'n 27 graden. Een groot verschil dus. Nadeel van de hogere temperatuur is wel het grote aantal muggen. Ten opzichte van 2005 zijn nu een aantal gebouwen verder opgeknapt en ook enigszins toegankelijk. Een aantal dan weer alleen onder begeleiding, maar dat doen we dus vanmiddag.
DSCN0678.jpg
In het Visitor Center bekijken we een film over de mijn en over de verschillende processen die in de gebouwen in Kennicott. Nadat we alles wel zo'n  beetje hebben gezien is het wel tijd voor een kop koffie met een muffin. De man in de pizzabus waar we die kopen vertelt nog dat hij er in het hele jaar woont (in de winter wonen er 6 mensen, in de zomer 80) en zo weinig mogelijk nog naar de rest van de wereld gaat. De rest van de wereld is ook wel ver weg, met Chitina op 60 mijl (daar wonen maar liefst 38 mensen) en de eerste redelijk grote supermarkt nog eens 60 mijl verderop.
Om half 2 begint de rondleiding. Er zijn 2 gidsen, en wij zijn ingedeeld bij Rachel. Die doet het heel erg goed en weet veel maar ook erg boeiend te vertellen over de historie van de mijn. Zo leren we dat de kopererts die hier gevonden werd uitzonderlijk rijk was (rond de 90% koper, tegenwoordig is 0,5 % al genoeg om te gaan mijnen). Uiteindelijk wist men daar zo'n 98% van te winnen. Toen de mijn was uitgeput is deze ook van de ene op de andere dag werd verlaten (in 1938). Daarna werden McCarthy en Kennicott spooksteden, maar door het toerisme is er nu weer wat leven in gekomen. Veel gebouwen zijn nu gerestaureerd of in ieder geval gestabiliseerd. We mogen nu ook het East Bunkhouse in, waar het lagere personeel sliep. Mellius was hier in 2005 ook in geweest, toen waarschijnlijk illegaal, en toen lag de hele begane grond vol stenen maar waren de bovenverdiepingen nog wel begaanbaar. Nu kom je er alleen nog onder begeleiding binnen en is de hele eerste verdieping leeggehaald en gestut. De eerste manier had toch ook wel wat...
270_DSC_1230.jpg
Het ziekenhuis is intussen half ingestort en niet meer te redden.
DSCN0672.jpg
Het hoofdkantoor is wel helemaal opgeknapt en bevat nu een aantal foto's van het oude Kennicott. Hierna gaan we naar het gedeelte waar met ammoniak nog extra koper uit het kopererts werd gewonnen. Hiervoor werden de kopererts in enorme tanks gegooid en overgoten met ammoniak. Uiteindelijk kon dan hieruit het koper worden gefilterd. Klinkt niet als een erg gezond en milieuvriendelijk proces.
270_DSC_1238.jpg
Als laatste kijken we in de elektriciteitscentrale waar met stoomketels, dieselgeneratoren en waterturbines energie werd opgewekt. Bij de sluiting van de mijnen zijn de dieselgeneratoren meegenomen, maar de enorme stoomketels zijn er nog en zien er eigenlijk ook nog prima uit.
270_DSC_1241.jpg
De erg leuke rondleiding is na ruim een uur en 3 kwartier hiermee ten einde. Nadat we nog even hebben gepraat met het Nederlandse stel dat ook bij ons in de groep zat lopen we snel naar de halte van de shuttlebus naar McCarthy zodat we daar ook nog even rond kunnen kijken. We zijn net op tijd. Na nog een ommetje bij het vliegveld rijden we McCarthy binnen.
DSC_1243.jpg
DSC_1247.jpg
Daar kijken we even rond (heel groot is het niet), kijken ook nog even in het McCarthy museum en wandelen vervolgens terug naar de voetbrug over de Kennicott River. Aan de overkant zijn we precies op tijd voor de shuttlebus naar Kenny Lake. Die blijkt al behoorlijk vol te zitten, waardoor we helaas niet naast elkaar kunnen zitten. In redelijk hoog tempo rijden we weer terug. We stoppen weer bij de bruggen over de Gilahina en de Kuskulana River. Bij de laatste steekt Mellius deze keer te voet over maar blijft Uris lekker in het busje zitten.
270_DSCN0699.jpg
Om kwart over 7 worden we zo'n beetje voor de deur van onze camper in Kenny Lake afgezet. We zijn nu nog de enige gasten op de camping.
DSCN0702.jpg
Hierna begint de jaarlijkse worsteling met de magnetron zodat die voor ons de diepvrieslasagne gaat opwarmen. Na meerdere poging komt er zowaar warme lasagne uit de magnetron en kunnen we eten. De rest van de avond profiteren we van de goede internetverbinding om onder andere het weblog up te daten. Als we willen kijken of we voor onze vlucht van komende zaterdag van Anchorage naar Seattle alvast de stoelen kunnen vastleggen is deze vlucht zowel bij de KLM, Delta als Alaska Airlines niet meer terug te vinden. Achterdochtig geworden door onze ervaring met de heenvluchten sturen we Tioga Tours nog maar een mailtje om het uit te gaan zoeken.  We gaan weer op een redelijk tijdstip naar bed.  

Mileages:
Eindstand:   59.082,7
Vandaag gereden: 0 mijl
Totaal gereden:   2.271,6 mijl

Geplaatst door Uris 1:14 Gearchiveerd in Verenigde Staten

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint