Een Travellerspoint blog

Zondag 23 juni: Kenny Lake - Whittier

semi-overcast 24 °C

Om 8 uur staan we op en om 9 uur vertrekken we vanaf de camping. Na 10 mijl rijden we Highway 4 (Richardson Highway) richting het noorden. We stoppen eerst even bij het Visitor Center van het Wrangell-St.Elias National Park om nog een boekje te kopen over de Kennecott Mines waar we gisteren waren. Op de parkeerplaats bij het Visitor Center staan we toevallig geparkeerd naast een camper van hetzelfde type als we vorig jaar hadden. Leuk om ze zo even te kunnen vergelijken.
DSCN0704.jpg
Op zoek naar een restaurant om te ontbijten rijden we nog een ommetje via Copper Center, maar daar blijkt niks te zijn. Bij het Visitor Center van Glenallen vragen we of daar nog ergens een restaurant te vinden is waar we kunnen ontbijten. Er is er precies 1. Gelukkig vinden we die dan ook. Helaas moeten we er dan wel 10 minuten wachten voordat we kunnen bestellen, en een kwartier voordat we koffie krijgen, maar het eten smaakt er nog wel lekker.
Via de Glenn Highway (Highway 1) rijden we verder naar het westen. De weg is hier van relatief goede kwaliteit. Net nadat Uris weer het stuur heeft overgenomen blijkt dat we de Tahetna-Pass (915m) over moeten. De weg wordt bochtiger en smaller. Een mooie uitdaging voor Uris, terwijl Mellius mooi tijd heeft om van het landschap te genieten. Om 3 uur komen we aan in Palmer, waar we nog wat boodschappen doen in dezelfde Fred Meyer als waar we op de heenreis waren geweest. Na ook nog te hebben getankt (42 gallon/160 liter) rijden we verder naar Anchorage. Vlak na Palmer is de afslag richting Denali en Fairbanks. Het kost moeite om de camper niet de afslag op te sturen en zo nog een rondje te doen. Toch erg jammer dat dat niet meer kan...
Als we dichter bij Anchorage komen wordt de weg een meerbaans snelweg en wordt het ook een stuk drukker. Zoveel drukte is wel weer even wennen. De snelweg eindigt in de stad. Nog net op tijd zien we de afslag richting Seward. De weg gaat hier weer verder als Highway 1 richting het zuiden. We rijden nu richtig de Kenai Peninsula, een schiereiland waar veel bewoners van Anchorage in het weekend heen gaan, en aangezien het nu zondagmiddag is komen we die nu allemaal weer tegen, op weg naar huis. Het is een constante stroom van campers en auto's met boten op de aanhanger.De weg is hier ook erg mooi, met links de bergen en rechts het water van de Cook Inlet.
DSC_1259.jpg
Tussendoor ligt dan ook nog de spoorlijn van de Alaska Railroad. In Girdwood stoppen we even om te kijken of we nog iets kunnen vinden over eventuele  campings in Whittier. Heel veel wijzer worden we er niet van en daarom besluiten we gewoon maar ter plekke te bekijken. Bij Portage is de afslag richting Whittier. Al snel staat een RV-park aangegeven maar we besluiten eerst toch nog even verder te kijken. Voor we het weten staan we echter al voor de ingang van de tunnel naar Whittier. Na enig overleg lijkt het ons toch het handigst om door te rijden en dus naar Whittier te rijden. De tunnel naar Whittier is eenbaans, 4 kilometer lang en is zowel een auto als een treintunnel. Om het half uur wisselt de rijrichting. Tussendoor rijden er dan ook nog treinen. Als wij aankomen gaat de tunnel bijna voor onze richting open, dus we moeten nog even wachten. In de tunnel rijdt het wat vreemd omdat de wielen meteen de rails opzoeken. Het lijkt alsof je niet zelf meer hoeft te sturen.
DSC_1265.jpg
Aan het uiteinde van de tunnel blijkt dat Whittier echt op een prachtige plek ligt, aan zee (dat wil zeggen de baai van de Prince William Sound) maar ook tussen de bergen. Het plaatsje zelf is niet erg mooi. Veel gebouwen voor de visverwerkende industrie, 2 hotels,  een treinemplacement, een parkeerterrein met heel veel boottrailer, een verlaten en vervallen appartementencomplex en een jaren 50 appartementencomplex waar 80% van de inwoners van Whittier schijnt te wonen. We gaan eerst maar eens op zoek naar een camping. We vinden er wel een, maar die heeft al meeste luxueuze voorziening 2 Dixi-WC's. We zoeken nog even verder, maar meer campings blijken er niet te zijn. Dus keren we toch maar weer terug naar de camping, die wel erg mooi ligt. Als we ook nog eens de hoogste en mooiste plek kunnen bemachtigen zijn we eigenlijk best tevreden. Achter onze camper stromen een stuk of wat watervallen, en de sneeuw ligt op maar 20 meter afstand. Veel beter kun je het eigenlijk niet krijgen. We zetten de voorwielen op wat stenen om nog een beetje in de buurt van waterpas te kunnen staan.
DSC_1269.jpg
Nadat we ons hebben geregistreerd door een envelopje met 20 dollar in een bus te proppen is het wel tijd om wat te gaan eten.Via de voetgangerstunnel onder het spoorwegemplacement lopen we naar de Anchor Inn. Het interieur daar is wel aan een update toe, maar het eten is goed. En ook belangrijk: ze hebben Wi-fi en stopcontacten waar we onze fototoestellen kunnen opladen. Op de camping hebben we en geen stroom en geen internet, dus het is mooi dat het hier kan. We drinken nog een extra biertje om wat extra oplaadtijd te hebben. Nadat ook het bier op is wandelen we nog even door Whittier.
DSC_1275.jpg
Terug op de camping gaan we vrij snel alweer naar bed.  

Mileages:
Eindstand:   59.369,0
Vandaag gereden: 286,3 mijl
Totaal gereden:   2.557,9 mijl

Geplaatst door Uris 21:51 Gearchiveerd in Verenigde Staten

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint